Znacie jednorożce? Te białe konie, które mają na głowie między uszkami róg? Dawno temu było ich na ziemi bardzo dużo. Później jednak ludzie odkryli, że ich krew jest cudowna i zaczęli je zabijać. Ze wszystkich na całym świecie został tylko jeden jedyny, który błąkał się po świecie całkiem sam i ukrywał się przed ludźmi.
Pewnego dnia natrafił na czarodziejkę i poprosił ją, żeby mu pomogła. Czarownica zgodziła się i za pomocą czarów sprawiła, że jednorożcowi zniknął róg, i tak już nie różnił się od innych białych koni. Jednorożec był zadowolony.
Już mu nie groziło niebezpieczeństwo, bo nikt nie wiedział, że jest jednorożcem. Wszyscy będą go uważać za zwykłego białego konia. Jednorożec postanowił, że znajdzie sobie dobrego pana. Nie chciał być sam, chciał być z kimś. Chodził po świecie i szukał dobrego człowieka.
Po długich miesiącach wreszcie na niego natrafił. Był to król Mirosław, który siedział nad rzeką i rozmyślał. Jednorożec podszedł do niego i pozwolił się pogłaskać.
„Oj, jaki ty jesteś piękny koniu. Gdzie masz pana, co? Nie masz? Chcesz pójść ze mną? Prawda, że takiego pięknisia chętnie bym wziął!”
Jednorożec parsknął i pozwolił królowi na siebie wsiąść. I od tego dnia jednorożec pozostał przy królu. Razem spędzali powszednie dni w zamku, razem podróżowali, a nawet razem wyruszali na wojnę. Jednorożec był najszybszy i najzręczniejszy ze wszystkich koni, a król był z niego bardzo zadowolony.
W ostatnim czasie król był jednak bardzo smutny. Jego żona, królowa, umierała. Jednorożec widział, jak król cierpi, i chciał mu pomóc. Nagle gotów był oddać nawet swoje życie, żeby pomóc królowi w jego cierpieniu.
Jednorożec z królem udali się do czarownicy, a ta wyjawiła królowi, że jego koń jest w rzeczywistości jednorożcem, który chce się poświęcić, aby jego królowa przeżyła. Jego krew ma przecież moc uzdrawiania i ratowania życia.
Król się rozpłakał. Takiej ofiary od swego czworonożnego przyjaciela się nie spodziewał. Nie mógł jej jednak przyjąć. Nie chciał, by ostatni jednorożec zginął. Pokochał go jak przyjaciela.
Gdy czarownica to ujrzała, zlitowała się nad królem i jednorożcem i przygotowała cudowny napój, który przywrócił królowej siły. Jednorożec nie musiał się poświęcać i wszyscy żyli szczęśliwie przez długie, długie lata.
