Myszka Gryzek miała jeden wielki problem. Ludzie w domu, w którym mieszkała, kupili sobie nową kotkę. Gryzek poznała ją już następnego dnia rano, gdy wybrała się do piwnicy poszukać czegoś na ząb. Nagle znikąd przybiegło do niej to ogromne, włochate stworzenie.
Gryzek przestraszyła się i schowała do norki. Jeszcze przez trzy kolejne dni bała się wychodzić na zewnątrz, a w brzuszku już jej porządnie burczało. Dłużej nie mogła tego wytrzymać.
Postanowiła więc, że musi zawrzeć z kotką umowę. Pewnego dnia zaczaiła się na kotkę i zanim ta zdążyła na nią skoczyć, krzyknęła: „Stop! Poczekaj! Porozmawiajmy!”. Kotka była zaskoczona – jeszcze nigdy nie spotkała myszy tak odważnej jak ta.
Nikt nie wiedział, co dokładnie myszka wtedy jej powiedziała, ani co obiecała w zamian za to, że kotka nie będzie jej ganiać po dworze. Ostatecznie jednak ustaliły podział terenu: kotka wzięła lewą część podwórka, a myszka prawą. Żadna z nich nie przekraczała umownej granicy.
Pewnego dnia na podwórko wbiegł sąsiedzki pies. Już rozpędził się za kotką i chciał ją porządnie pogonić. Wtedy z ukrycia wybiegła myszka Gryzek i stanęła w jej obronie.
„Daj spokój, Dunio, zostaw kotkę! Przecież jesteśmy przyjaciółmi. Zrób to dla mnie”.
Dunio skinął głową, jeszcze raz warknął i pobiegł dalej.
Kotka podziękowała myszce i wtedy wszystko stało się jasne: kotka nie będzie gonić myszki, a myszka w zamian będzie ją chronić przed Duniem, który był jej dłużnikiem.
Kotka cieszyła się, że myszka dotrzymała słowa. Od tej chwili nie tylko żyły na wspólnym podwórku – piły nawet razem mleko z jednej miski, grzały się na słoneczku i chodziły na wyprawy zwiedzać okolice.
Myszka chętnie przyjęłaby do grona również Dunia, ale kotka nie chciała o tym słyszeć. Wszyscy i tak się z niej śmiali, że przyjaźni się z myszą, którą powinna ganiać i jej dokuczać, więc nie chciała ryzykować kolejnej „hańby”. Była jedyną kotką w całej okolicy, która zaprzyjaźniła się z myszką.
