Pewnej pięknej letniej nocy na niebie świeciła mała gwiazdeczka. Była wprawdzie najmniejsza, ale świeciła najjaśniej ze wszystkich. Ta gwiazda nazywała się Stela. Stela lśniła na ciemnym niebie jak najpiękniejszy diament.
Jednak pewnej nocy ta mała gwiazda spadła. I nie spadła byle gdzie! Spadła prosto na ziemię. Zagubiona gwiazdeczka otrzepała swoje bolące, spiczaste nóżki i smutno spojrzała na nocne niebo pełne przyjaciółek gwiazd. Jak tam wróci? Jej przyjaciółki gwiazdy nie widziały jej z takiej odległości.
Smutna Stela rozejrzała się wokół siebie. Emitowała żółte jasne światło, które oświetliło cały las. Jednak przez gęste drzewa jej gwiezdna rodzina jej nie widziała. Chociaż było ciemno, las był oświetlony jak w dzień. Zwierzątka wyglądały ospale ze swoich schronień i kryjówek, nie rozumiejąc, co się dzieje.
– Co to, że w nocy jest dzień? – zastanawiały się zwierzątka, ale nikt nie poszedł zapytać małej Steli. Bali się jej dziwnego, spiczastego, żółtego wyglądu i światła. Stela nieśmiało siedziała w lesie, gdy nagle do gwiazdki podeszła mała sarna.
– Cześć, jestem Bambi. – przedstawiła się gwiazdce mała brązowa sarna.
– Nie boisz się mnie? – zapytała ją smutno gwiazdka Stela, ale sarna tylko pokręciła głową. Gwiazdka wyjaśniła jej, że spadła z nieba i nie potrafi wrócić na niebo. Bambi jednak obiecała jej, że pomoże znaleźć drogę powrotną na niebo. Inne zwierzątka tylko nieśmiało wyglądały ze swoich legowisk, obserwując ich odważną sarenkę Bambi.
Sarenka zastanawiała się, jak mogłaby pomóc swojej przyjaciółce gwiazdce. Wtedy przyszło jej do głowy, że pójdzie do najmądrzejszego zwierzątka w lesie. Do mądrej sowy Zofii! Sarenka przechodziła przez las, a za nią ostrożnie skakała Stela. Gwiazdka bowiem nie umiała chodzić po ziemi i chwiała się z boku na bok. Mądra sowa Zofia siedziała na swoim drzewie, gdy przyszły do niej sarenka Bambi i gwiazdka Stela. Sarenka wyjaśniła jej, co się stało, że mała gwiazdka spadła z nieba i potrzebują jej pomocy. Muszą zauważyć ją gwiazdy, aby pomogły jej wrócić na niebo.
– Znajdźcie najwyższe drzewo w lesie. Potem będziecie wiedzieć, co trzeba zrobić. – powiedziała sowa Zofia i głośno zahukała.
Tak gwiazdka i sarna zrobiły. Wyruszyły przez las. Nawet dołączył do nich zajączek Skoczek, który był dobrym przyjacielem sarny. Gwiazdka, sarna i zajączek przemierzali gęsty las, szukając najwyższego drzewa. Po długich poszukiwaniach w końcu znaleźli najwyższe drzewo w całej okolicy. Zajączek Skoczek wspiął się skaczącymi ruchami na drzewo i przesuwał się z gałązki na gałązkę, aż dotarł na szczyt drzewa. Gwiazdka ostrożnie za nim podążała. Sarna Bambi oczywiście nie mogła wspiąć się na drzewo, ale obserwowała wszystko z dołu i wspierała przyjaciół. Kiedy Stela dotarła na szczyt drzewa, krzyknęła do nieba, aby jej przyjaciele ją zauważyli. Rzeczywiście, jej gwiezdna rodzina w końcu ją zauważyła.
Stela pożegnała się z przyjaciółmi, zajączkiem Skoczkiem i sarną Bambi, i podziękowała im za pomoc. Gwiazdy pomogły jej wrócić na niebo, a Stela była wreszcie wśród swoich gwiezdnych przyjaciół i świeciła jeszcze jaśniej niż kiedykolwiek wcześniej.
Która gwiazda może się pochwalić, że ma przyjaciół także na ziemi? Przyjaciół trzeba przecież cenić. Dlatego Stela co noc wysyła z nieba lśniące pozdrowienia.
